جایگاه موضوعات استراتژیک

هدف بررسی محیط بیرونی و محیط درونی و بررسی ذینفعان، شناخت، کشف و فرمولبندی موضوعات استراتژیک است. چرا که جان مایه برنامه ریزی استراتژیک موفق، تشخیص موضوعات استراتژیک است. معموالً در دنیای واقع با موضوعات استراتژیک برخورد درستی نمیشود، واکنشهای معمولی در قبال موضوعات استراتژیک چنین است:

  • ندانستن و عدم تشخیص موضوعات استراتژیک
  • عدم تشخیص بین موضوعات مهم و غیر استراتژیکیا عملیاتی
  • طفره رفتن از باز گویی موضوعات
  • تعویق در پرداختن به موضوعات )امروز و فردا کردن
  • اتخاذ رویکرد عدم شفافیت یا پاک کردن صورت مسئله
  • ارایه راهکارهای سرسری، زودگذر و غیر عمیق
  • عدم جرأت در ابراز موضوعات استراتژیک

موضوعات استراتژیک به دو قسمت تقسیم می­شوند. یک دسته گزینه­های استراتژیک نام دارد که به ایدهها و روشهای جایگزین و متفاوت حرکت سازمان در آینده هستند. مثالً سازمان میتواند دامنههای فعالیت )مشتریان جدید-

بازارهای جدید( را تغییر دهد، یا به حوزههای دیگر بپردازد؟)محصوالت و مأموریت متفاوت( معموالً گزینهها راجع به مواردی است که اکنون وجود ندارد و میتواند بالقوه مطرح و ممکن باشد به عبارتی دیگر راجع به مواردی است که با ورود سازمان به دنیاهای جدید سر و کار دارد. این بخش از موضوعات استراتژیک به دنبال فرصتها و امکانات منفعتهای بالقوه است. (غفاریان،۱۳۸۵)

اما دسته دوم، سؤاالت یا مسایل استراتژیک هستند که راجع به چالشها، مشکالت و موانع موجود هستند و در موردآنها سؤال یا ابهام وجود دارد. برخالف گزینه­های استراتژیک این دسته از موضوعات استراتژیک، معموالً راجع به مواردی صحبت می­کنند که اکنون وجود دارد یا در آینده مستتر در وضعیت موجود قابل پیش بینی است.

مطلب مشابه :  دسته بندی رسانه های اجتماعی

بدین ترتیب در نوع اول موضوعات بیشتر به سراغ نظرها، ایدهها و خلق راهکارهای ممکن و متصور برای آینده می­رویم. در این قسمت بیشتر ابتکار، خالقیت، شهود و قضاوت مدیریتی و تجربه نقش دارد. در صورتی که نوع دوم موضوعات، یعنی سؤاالت بیشتر با آمار، اطالعات، اعداد و ارقام و وضعیت جاری سر و کار داریم. در این حالت بررسیهای تحلیلی، کارشناسی و تخصصی نسبت به روشهای پیش گفته بیشتر مطرح است. موضوعات استراتژیک هستند که پیش برنده مسیر تفکر استراتژیک مدیران هستند و نه انبوهی از داده های خام و بی ربط.

دسته بندی : آموزش-سریع