پایان نامه درباره اضطراب کودکان، گروه کنترل

0 Comments

عواملی چون، بستری کردن کودکان توسط پدر و مادر به منظور تنبیه کردن آنها از حداقل درصد برخوردار بوده است.
مارلو 1988 می نویسد، براساس تحقیقات انجام شده، به وسیله بازی می توان به درک کودک در پذیرش روشهای دردناک درمانی و جراحی و بیان تخیلات، ترسها و هیجانات ناشی از بستری شدن در بیمارستان کمک نمود (کریمی، 1368).
داگلاس98 1985 در یک تحقیق توصیفی تعدادی از پاسخهای منفی بعد از بستری شدن را در کودکان بیان نمود. این پاسخها شامل مشکلات خوردن، اختلال خواب، افزایش اضطراب به علت جدایی از خانواده و دوستان، بیمارستان و پرسنل بهداشتی، ترس، افزایش توجه به بدن، رفتارهای بازگشتی و علائم سوماتیک مثل شب ادراری و تیک می باشد. واضح است که انجام مداخلاتی جهت کاهش عوارض منفی بستری شدن در کودکان می تواند به بهبودی سریعتر کودک کمک شایانی کند (زند شهری، 1384).
ریسلند99 1983 از بخش روانشناسی تجربی دانشگاه آکسفورد در پژوهشی که بر روی کودکان 5 و 13 – 5 و 4 ساله انجام داد رشد شناختی100 و تجربه ترس و درد را در بیمارستان مورد توجه قرار داد. نتیجه چنین بوده است که رشد شناختی کودکان عامل مهمی در تعیین چگونگی فهم و درک تجربه بیمارستانی می باشد و کودکان با توجه به آن عکس العمل های مختلف نشان می دهند. بچه های خردسال که از رشد شناختی پایین تری برخوردارند، حتی در بهترین شرایط بستری شدن برای پذیرش مداخله ها و مراقبتهای پرستاری نسبت به کودکان بزرگتر، توانایی کمتری دارند. علت واکنشهای منفی کودکان خردسال را نه صرفاً در شرایط بستری شدن، بلکه بیشتر در رشد ذهنی و انگیزش کودکان باید جستجو کرد (میانجی، 1368).
کلاتوری101 1981 تحقیقی تحت عنوان تأثیر برنامه بازی بر کودکان بستری شده انجام داد. آزمودنیها 114 کودک سن 12 – 5 سال بودند که در بخش کودکان یک بیمارستان آموزشی بستری می شدند. این کودکان به طور تصادفی به دو گروه شاهد و آزمون تقسیم شدند که 55 نفر در گروه آزمون و 59 نفر در گروه شاهد قرار گرفتند. طول مدت پژوهش 4 سال بوده است. خصوصیات نمونه شامل :
1 ) طول مدت بستری شدن از 3 روز به بالا باشد ؛
2 ) سلامت ذهنی و جسمی ؛
3 ) تعداد پذیرش قبلی بیشتر از 3 بار نباشد ؛
4 ) تمام خانواده از نظر بعد خانوار، وضعیت اقتصادی، بستری شدت قبلی همگون بودند. و توزع آنان از نظر جنس، ماهیت بیماری، تشخیص طبی یا جراحی یکسان بوده است.
ابزار گردآوری اطلاعات شامل سری کارتهای میسوری102 بود که شامل 238 کارت است که روی آنها فعالیتهای روزمره کودک نقاشی شده است. هر کودک کارتها را به 2 گروه بر طبق اولویت داشتن یا نداشتن یک فعالیت جدا می کند. این کارتها برای هر یک از 8 مورد زیر درجه بندی شده است :
1 ) راحتی 2 ) ارتباط خانوادگی 3 ) بلوغ 4 ) پرخاشگری 5 ) محدودیتها 6 ) سطح فعالیت 7 ) اختلال خواب
گروه آزمون هر روز به مدت نیم ساعت تحت مداخله (انجام برنامه بازی) قرار می گرفتند. برنامه بازی، استفاده از عروسکها، ماشینها، کتابهای داستان، وسائل پزشکی، نقاشی و … بود، سطح اضطراب کودکان در 24 ساعت اول پذیرش و در هنگام ترخیص مورد بررسی قرار می گرفت نتایج شامل موارد زیر بود :
1 ) اختلاف معنی داری بین سطح اضطراب کودکان در گروه شاهد و آزمون در بدو پذیرش وجود نداشت (1/0 – p) ؛
2 ) کودکان گروه آزمون که روزانه از برنامه بازی استفاده می کردند؛ به طور معناداری دارای سطح پائین تری نسبت به گروه کنترل بودند ( 06/0 p<) ؛
3 ) برنامه بازی از افزایش اضطراب در کودکان گروه آزمون طی بستری شدن پیشگیری کرده بود. یافته های این پژوهش، ضرورت اجرای بازی در کودکان بستری شده را حمایت می کند و اینکه بازی از افزایش اضطراب در کودکان بستری جلوگیری می کند را تایید می کند.
کاردیو103 1974 در مطالعه خود اثربخشی بازی درمانگری را برای کودکان 6 – 2 ساله بستری در بیمارستان به کار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که 50 آزمودنی گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه کمتر مضطرب بودند، بهتر می خوابیدند و واپس روی کمتری نشان می دادند.
آدامز104 1976 یک برنامه بازی به منظور افزایش سازش یافتگی و افزایش همکاری کودک با پزشکان را با کودکان مبتلا به بیماری مهلک ایجاد کرد. ” (ممی یانلو، 1379).

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *